พรหม :แกว่ามั้ย
ลิขิต :ว่าอะำไร
พรหม :เจ้านายของเราหมดตูดแน่นอน
ลิขิต :อืม!การ์ตูนไทยออกถี่แบบนี้สินะ เฮ้ย!แต่ก็ดีนะ
พรหม :ดียังไงของเอ็ง
ลิขิต :ก็เราสองคนจะได้อ่านด้วยไง
พรหม :เออวะ

อย่าไปสนใจไอ้สองตัวบนเลยคับ
ว่าแต่ตอนแรกผมนึกว่าบล็อกนี้ จะเอาการ์ตูนญี่ปุ่นมาขึ้นซะอีก
ช่วงนี้ออกถี่กันมากเลยนะครับเนี้ยแต่ก็ดี
สนับสนุนคนไทยอยู่แล้ว

ภาพข้างบนไม่ขึ้นครับ

ถ้าให้พูดตรงๆ ตามความรู้สึกผมเลยคือ "ผิดหวังครับ"
เพราะอ่านแล้วมึนมากๆ
เนื้อเรื่องไม่มีอะไรแปลกใหม่ แต่ก็ไม่ถึงกับเลวร้าย ปัญหาคือการเล่าเรื่อง

อย่างแรกคือเล่าเรื่องด้วยตัวหนังสือมากเกินไป บางช่วงรู้สึกเหมือนอ่านนิทานที่แทบมีภาพประกอบน้อยจนต้องนึกภาพเอาเอง แล้วก็อัดมาแบบตูมเดียวเยอะมากๆ ด้วย

มีแต่ชื่อที่ต้องจำ แถมต้องยัดใส่สมองทีเดียวเป็นกระบุง เปิดมา 2 หน้าแรกก็ตัวหนังสือมหาศาล ชื่อแปลกๆ เยอะแยะไปหมด ถ้าจำได้ไม่หมดก็จะไม่เข้าใจว่าตัวละครมันพูดถึงอะไรกัน ต้องเปิดกลับมาดูเรื่อยๆ ซึ่งมันทำให้ความสนุกลดลงอย่างมาก ตอนอ่านหนังสือเรียนเตรียมสอบผมยังไม่ปวดหัวมึนตึ้บเท่าอ่านการ์ตูนเล่มนี้เลยครับ
(การ์ตูนที่เคยมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้นก่อนจะเริ่มเรื่อง แล้วเล่าเรื่องย้อนความได้แบบคนดูไม่รู้สึกว่าถูกยัดเยียดให้ต้องรู้ถึงจะดูแล้วสนุก หนึ่งในนั้นคืออีวานเกเลี่ยนครับ)

ให้ความสำคัญกับเนื้อเรื่องและรายละเอียดอื่นๆ มากเกินไป จนละเลยการแนะนำตัวละครให้คนอ่านจำได้ ดังนั้นถึงตัวละครจะไม่ได้เป็นโคลนนิ่งกันสุดๆ แบบ Boys and Girls แต่ว่ามันก็ยัง "จำยาก" อยู่ดี เพื่อนผมคนนึงอาการหนักขนาดจำชื่อนางเอกผิดเป็นฮาน่า แล้วริต้าเป็นพี่สาวนางเอกเชียวนะ = ="
ส่วนผมก็อาการหนักพอกัน อ่านไปยังไม่รู้เลยว่าตัวไหนมันอยู่ฝ่ายไหน แล้วตกลงใครกับใครมันกำลังรบกันอยู่เพื่ออะไรเนี่ย

และด้วยเหตุผลเดียวกับข้างต้น เหตุการณ์ต่างๆ ในเรื่องจึงไม่สามารถสร้างอารมณ์ร่วมให้กับผมได้ อ่านยังไงก็ไม่ได้รู้สึกประทับใจกับฉากไหน ไม่ได้รู้สึกสงสาร เอาใจช่วย หรือเป็นห่วงเป็นใยตัวละครตัวไหนเลย ก็เพราะมันดูเป็นเรื่องไกลตัว เรื่องของใครที่ไหนก็ไม่รู้ คือไม่รู้สึกว่าตัวเองสนิทสนมกับตัวละครไหนเป็นพิเศษ เพราะผมยังจำชื่อจำหน้ามันไม่ค่อยจะได้เลย บางตัวมีบอกอยู่แค่ที่เล็กๆ ที่เดียวว่ามันเป็นอะไรกับใคร ชื่ออะไร พออ่านๆ ไปซักพักเริ่มลืม แล้วก็มานั่งงงว่าตกลงไอ้ตัวนี้มันเป็นใครนะ? -_-"

ตัวละครไม่ค่อยมีเสน่ห์เท่าไหร่ ที่เห็นๆ เหมือนจะมีแต่ รูบี้ คนเดียวที่โดดเด่นหน่อย (อ่านจบรอบนึง ผมจำชื่อกับหน้าได้แค่ตัวนี้ตัวเดียว) นอกนั้นก็ตัวละครสูตรการ์ตูนแฟนตาซียุคดึกดำบรรพ์ นางเอกบอบบางอ่อนแอขี้แยเหมือนคนง่อยเปลี้ยเสียขา ไร้เดียงสาและเป็นตัวถ่วง (เกลียดนางเอกสไตล์นี้สุดๆ ตกลงเธอมีอะไรดีบ้างไหมนอกจากหน้าตาดี กับจิตใจดี ขนาดพลังที่มีก็ยังสร้างปัญหาเลย) พระเอกมีภาพลักษณ์เป็นผู้กล้าจิตใจดีงามสู้รบเก่ง ตัวละครหญิงทุกตัวถึงแม้จะพอเป็นกำลังรบได้แต่ถ้าถูกโจมตีโดนปุ๊บจะกลายเป็นหญิงสาวบอบบางอ่อนแอหมดกำลังรบน้ำตาร่วงและเป็นตัวถ่วงที่ต้องรอให้ผู้ชายไปช่วยทันที ขณะที่ผู้ชายถึงโดนโจมตียังไงมันก็ยังเก่งอยู่ (ความจริงแล้ว ผู้หญิงส่วนมากอดทนต่อความเจ็บปวดได้มากกว่าผู้ชายนะครับ)

เอ๊ะ แล้วตกลงตัวนี้กับตัวนี้มันสู้กันทำไมน่ะ? มีใครอยู่ฝ่ายไหนมั่งเนี่ย? แล้วตกลงฝ่ายที่ว่านี่มันเป็นตัวดีหรือตัวไม่ดีล่ะ? อ้าวตัวนั้นเป็นผู้หญิงหรอกเรอะ นึกว่าผู้ชาย ฯลฯ

สรุปว่า... ยัดอะไรๆ ใส่เข้ามาในเรื่องมากเกินไปครับ อ่านแล้วกราฟอารมณ์จะเป็นแบบนี้ ||||||||| ตลอด คือเหมือนจะให้มันเป็นไคลแม็กซ์ทั้งเรื่อง ไม่ว่าหนัง ละคร หรือการ์ตูนที่สนุก จะมีช่วงที่กราฟอารมณ์ตกบ้างครับ ส่วนหนังที่กราฟอารมณ์พีคตลอดนี่ ได้รับรางวัลหนังยอดแย่ไปหลายเรื่องแล้วนะครับ

ถ้าบอกว่าคนเขียนคอมิคเป็นคนเดียวกัน ผมว่าเกมร้อยวิญญาณอ่านสนุกกว่าจมเลย เรื่องนั้นอ่านจบรอบเดียวเก็ตทุกอย่าง แต่เรื่องนี้อ่านรอบแรกเหมือนไม่ได้อะไรเลยนอกจากความมึนและเครียด ต้องกลับมานั่งอ่านแบบใจเย็นๆ อีก 2-3 รอบกว่าจะพอเข้าใจ ทั้งๆ ที่เนื้อหาทั้งเล่มมันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมากมาย (ไม่ใช่ข้อดีนะครับ ต้องอ่านหลายรอบถึงจะหายมึนเนี่ย)

เรื่องภาพ... วาดสวยดีครับ สมส่วน ฉากหลังก็เนี้ยบ อลังการงานสร้างมาก แต่ไม่รู้ทำไม ถึงชอบวาดตาแค่ข้างเดียว พอลองเปิดๆ ดูก็พบว่ามีมุขวาดตาข้างเดียวบ่อยมาก เรียกว่าตอนนึงต้องมีไม่ต่ำกว่า 3 ช่อง เดี๋ยวก็เอาเงามาปิด เอาช่องคำพูดมาปิด ตัดกรอบให้เห็นตาแค่ข้างเดียว (ไม่นับหน้าที่โครงหน้ามันหันข้างนะครับ)

ตอนแรกกะว่าจะไม่โพสแล้วล่ะครับ เพราะเห็นบอกว่าทุ่มทุนมหาศาลนั่งแก้งานไปกว่าค่อน เดี๋ยวจะเสียกำลังใจ แต่คิดว่าปล่อยไว้เฉยๆ ก็คงไม่มีใครมาพูดอยู่ดี จะเพราะเกรงใจหรือเพราะอ่านแล้วชอบจริงๆ ก็เถอะ (หรือว่าเกณฑ์ความสนุกของผมมันไม่เหมือนชาวบ้านล่ะเนี่ย)

อย่าว่าผมไม่สนับสนุนการ์ตูนไทยเลยนะครับ สัญชาติน่ะไม่เกี่ยวกับความสนุกหรอก จะการ์ตูนไทยจีนฝรั่งเกาหลีญี่ปุ่น ถ้าผมอ่านแล้วสนุกผมก็ว่าสนุก อ่านแล้วไม่สนุกผมก็ว่าไม่สนุก ต่างกันหน่อยนึงคือถ้าอ่านการ์ตูนไทยแล้วสนุกก็จะซื้อเรื่องนั้นแน่นอน ส่วนการ์ตูนญี่ปุ่นบางเรื่องถึงอ่านแล้วสนุกก็ไม่ซื้ออยู่ดี (แต่เรื่องที่ซื้อก็มีเยอะพอสมควร)

หวังว่าเล่มต่อๆ ไปจะสนุกและมึนน้อยกว่านี้นะครับ อยากให้การ์ตูนไทย ถึงมีไม่มาก แต่หยิบเรื่องไหนมาอ่านก็สนุก ดีกว่ามีเป็นพันเป็นหมื่นเรื่อง แต่สนุกไม่ถึงร้อยเรื่องครับ

^
^
^
ยาวจริง ๆ เลยครับ
แต่อ่านไม่หมดหรอกนะครับ ยาวเกิน เอาเป็นว่าไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ใช่ป่ะ แต่ผมชอบการ์ตูนเรื่องนี้นะครับ ผมพูดจริง ๆ นะ ไม่ได้พูดเพราะความเกรงใจแน่นอน ผมว่าการที่คนเราจะมีความชอบไม่เหมือนกัน มันก็เป็นเรื่องธรรมชาติ ที่อาจจะเปลี่ยนแปลงได้ แต่คงบังคับกันไม่ได้ ไม่มีใครสามารถบังคับให้ผมชอบในสิ่งที่ไม่ชอบได้ และผมไม่สามารถบังคับให้ใครมาชอบในสิ่งที่ผมชอบได้เช่นกัน อีกอย่างคุณเองก็อ่านการ์ตูนเรื่องนี้แล้ว ผมเองก็อ่านการ์ตูนเรื่องนี้แล้ว ถ้าผมนั่งเทียนเขียนหรือคุณแต่งคำวิจารณ์เองก็ว่าไปอย่าง ผมคิดว่าถึงความคิดของพวกเราจะไม่เหมือนกันแต่จุดประสงค์ของพวกเราก็เหมือนกันแน่นอน นั่นคืออยากให้วงการการ์ตูนไทยพัฒนายิ่งขึ้น และอย่าหาว่าผมเป็นคนที่ชอบให้คนอื่นมาเม้นท์บล็อกของตัวเองเยอะ ๆ เลยนะครับ แต่ขอบอกว่าทุกคอมเม้นท์ของทุก ๆ คนนั้นเป็นกำลังใจให้ผมมาก ทำให้ผมได้รู้ว่ายังมีคนอ่านสิ่งที่ผมเขียนและชื่นชอบมัน

ขอบคุณที่เอามารีวิวนะครับ.....เห็นบนแผงมาพักหนึ่งแล้ว....

คคห.2 พี่ทริปฟันเละเลย